Deel 3: De vrouw die graag weg wil en toch niet gaat!
Vooraf aan de wekelijkse kaartavond heeft Linda besloten om deze keer om 22.30 uur naar huis te gaan omdat ze moe is. Het is een drukke week geweest en ze wil vanavond op tijd naar bed.
Zoals gewoonlijk verloopt de avond erg gezellig en nadert ondertussen steeds meer het tijdstip om richting huis te gaan. Linda doet pogingen om haar medespelers duidelijk te maken dat ze naar huis toe wil:
Linda: “Nog één spelletje en dan ga ik naar huis”.
Een half uur later: “Nee, ik hoef echt niets meer te drinken, want dit is het laatste spelletje en dan stop ik er echt mee”.
Vier spelletjes en een fles wijn later: “Dit is nu echt het laatste spelletje en dan ga ik echt
naar huis”! Ondertussen loopt het tegen twaalven.
Het dilemma van Linda: Aan de ene kant wil ze naar huis want ze is moe en aan de andere kant wil ze geen spelbreker zijn.
Als ze niet naar huis gaat, dan is de kans groot dat ze morgenochtend ontzettend baalt van haar eigen gedrag, boos is op zichzelf en zich voorneemt het de volgende keer ECHT anders
te doen.
Wat gebeurde er met haar voornemen?
Helaas is dit in rook opgegaan, want …. door steeds haar grenzen te verleggen, werd het weer een latertje die avond en dat was nu net niet wat ze wilde.
Maar hoe komt het nu dat Linda steeds haar grenzen verlegde?
Een kijkje in haar gedachtegang:
- Ik wil geen spelbreker zijn,
- Het is ook gezellig en ik kan morgenavond ook vroeg naar bed gaan,
- Ik wil de anderen niet teleurstellen, want als ik weg ga, dan ‘moeten‘ de anderen ook stoppen met spelen,
- Misschien nodigen ze me wel niet meer uit als ik nu vroeg naar huis ga,
- Dat half uurtje langer blijven dat maakt nu ook niets meer uit.
Ze is zo bezig met ‘wat anderen van haar gaan/zullen vinden’, dat ze vergeet wat haar eigen wensen en behoeften zijn, laat staan dat ze daar gehoor aan geeft. Waarschijnlijk zal Linda zich wel vaker wegcijferen en hierdoor niet altijd blij zijn met zichzelf én zal ze zichzelf steeds meer schikken in de wensen en behoeften van anderen.
Het zou handig zijn als Linda haar gedachten eens onder de loep zou nemen en nagaan of ze op waarheid berusten of dat het haar fantasieën zijn.
Daarnaast kan ze rechtstreeks aan haar gezelschap vragen wat zij er van gevonden zouden hebben als ze die avond vroeg naar huis was gegaan.
Door bewust stil te staan bij haar gedachten en het maken van een rationele zelfanalyse komt Linda er achter dat haar gedachten irrationeel zijn en vooral voortkomen uit het gegeven dat ze zichzelf niet zo belangrijk en de moeite waard vindt. Daar gaat ze in elk geval mee aan de slag.
Bij navraag bij een paar mensen van het gezelschap blijkt men er geen enkel probleem mee gehad zou hebben als Linda die avond om 22.30 uur naar huis was gegaan, sterker nog, het was wel meer mensen wel goed uitgekomen om die avond op tijd huiswaarts te keren, maar zij durfden het ook niet te zeggen/doen (dit even terzijde).
En zo zit iedereen iedereen voor de gek te houden en het meest zichzelf dwars!
Linda heeft zich in elk geval voorgenomen om een volgende keer duidelijk te zeggen waar ze behoefte aan heeft en ook de daad bij het woord te voegen. Misschien zal het niet in 1
keer lukken, maar door er bewust mee bezig te zijn heeft Linda al een hele stap gezet.
Herkennen – Erkennen – Handelen
Maar het belangrijkste is wel dat Linda zichzelf meer ‘de moeite waard gaat vinden’ om te gaan staan voor zichzelf en steeds meer gehoor gaat geven aan haar eigen wensen en behoeften en dat is al een gote stap voorwaarts!